| Citaten
uit NULPUNT PSYCHOLOGIE - Handleiding voor een Ecologie van de Ziel
...// openingscitaat
Op sommige dagen beknelt de gevoelsloosheid van de wereld ons als een mismaaktheid. Het
komt ons voor dat God van ouderdom gestorven is, en dat we bestaan zonder een doel…We
zijn niet verbitterd; we beginnen vanaf nul. We zijn geboren tussen de ruïnes. Toen wij
op de wereld kwamen, was het goud reeds getransmuteerd in lood.
Paul van den Bosch – uit: Les enfants de l’absurde
...//
...// citaat uit
Inleiding
Wij mensen zijn sociale wezens en ons eigen bewustzijn assimileert zich daarom
onvermijdelijk aan het collectief bewuste, dus aan wat ‘men’ in z’n
opportunistische algemeenheid denkt en vindt. Hierdoor is onze eigen geest automatisch
vervlochten met een ‘ instabiel normaal’. En of dat ‘normaal’ nu
‘normaal’ is of een massapsychose, ‘normaal’ verschaft ons
‘zekerheid’ ook al is dat in de vorm van zelfbedrog. Als we echter het angstig
vastklampen aan de zoveelste confectiezekerheid niet eindelijk vervangen door een systeem
voor zielsaristocratie riskeren we hiermee altijd de slaaf blijven van onze zelf geschapen
boiled frog syndroms. We zullen nooit echt vrij worden en onze evolutionaire eretitel homo
sapiens sapiens nog eeuwenlang belachelijk maken...
..//
...// citaat uit Inleiding
‘Eden’ kunnen we waarnemen, dat wil zeggen ze maakt zichzelf simultaan
zichtbaar, als we vrij worden van engrammen (zowel in ons zelf als in de maatschappij) en
al onze chakras in balans zijn en in een hoge staat van activiteit, die we het slangenvuur
of kundalini noemen. Een normale evolutionaire staat van de hoger ontwikkelde mens die
echter maar door weinigen wordt bereikt. Over ‘Eden’ hangt een psychologische
smog van valse waarden en valse waarneming, valse perceptie en een vals
‘normaal’. De tantristen duiden deze virtuele negatieve realiteit aan met
‘Anrta’. Anrta (valsheid) is de wereld die we instappen als we ’s morgens
wakker worden en bij het ontbijt de tv aanzetten. Het is een confectiewereld die we zelf
onbewust denken, met behulp van confectiegedachten, in – tegenwoordig –
halfbewuste coproductie met de massamedia. Het is een valse, want gepolitiseerde
werkelijkheid, met een ‘gepolitiseerd normaal’ dat de aanpassing vraagt, eist en
zelfs onder chantage afdwingt van dat deel van ons bewustzijn dat nog authentiek,
natuurlijk, integer en autonoom functioneert, daarmee het licht in onze ogen dooft en ons
hartbewustzijn tot een staatsgevaarlijke dissident stigmatiseert.
Na Rome en de kerkelijke machten is vanaf ongeveer het begin van de twintigste eeuw het
management van Anrta in handen van kartels tussen superindustrie, politiek en massamedia
en behoudt ze haar macht enkel in symbiose met een mix van passiviteit en onwetendheid van
de massa. Nadat een eeuw geleden in de eerste levensbehoeftes van de werkende klasse was
voorzien besloot de industrie deze klasse, die in de 19de eeuw alleen als domme werkkracht
werd beschouwd “op te voeden” tot consumenten. Onze huidige 20ste en begin 21ste
eeuwse (virtuele) realiteit is derhalve een consumentenrealiteit en geen menselijke
realiteit met een daarmee onlosmakelijk verbonden ‘consumentennormaal’ en geen
‘menselijk normaal’, een consumentenpsychologie en geen serieuze zielsleer. Dat
wat dagelijks door de superindustrie via de massamedia als ‘normaal’ wordt
onderwezen is gezien onze stervende biosfeer, de belachelijke kloof tussen welvaart en
welzijn, de wereldstress, oorlogen en globale paranoia zonder enige overdrijving als een
collectieve psychose, een buitenspel gezet bewustzijn, op te vatten. De aanloop daar naar
toe werd echter niet geheel georkestreerd door New World Order-politiek, maar is eerder op
te vatten als een soort evolutionaire boobytrap:
Simultaan met de ontwikkeling van kleine gemeenschap naar massacultuur (d)evolueerde het
‘normaal’ van de mens van iets natuurlijks en iets waar je een heldere
gevoelsbinding mee had naar iets dat steeds kunstmatiger werd. In de kleine gemeenschappen
waaruit we oorspronkelijk voortkomen en waar iedereen een eigen unieke en onmisbare rol in
de gemeenschap vervulde op basis van zijn of haar specifieke kernkwaliteiten kon je nog
spreken van een correlatie tussen individu en samenleving. Een vruchtbare wederzijdse
afhankelijkheid, die onze individuele levens een natuurlijke basis van zin en betekenis
gaf. In het tijdperk van de super-urbanisering, het massale en de daarin inherente
anonimiteit en burocratische abstraheringen kun je niet meer spreken van een correlatie
tussen individu en samenleving, eigenlijk ook niet eens meer van relatie, maar alleen nog
van een conformeren. De massamediaredacties en de machten daar achter geven je daarbij
alle aanwijzingen om als ideale schoonzoon of schoondochter aan alle eisen van “je
eigen tijd” te voldoen. Een “tijd” die zich alleen nog voor jou
interesseert als je de “juiste” producten, diensten en daarmee overlappend de
“juiste” politiek consumeert. De eis die dagelijks aan iedereen gesteld wordt is
een vorm van hersenspoeling die de grenslijn tussen menselijk normaal gedrag en
consumentengedrag voorgoed wil uitwissen met alle gevolgen van dien voor de psyche van de
doorsnee burger en een voorspelbaar dreigend totaalisolement voor iedere vrije gedachte en
geest.
Het historisch onomstotelijk feit dat de 20ste eeuw de meeste boiled frog
syndrom-escalaties, -drama’s, -rampen op haar naam heeft geschreven uit de hele
menselijke geschiedenis bewijst dat het postmodern ‘normaal’ vanuit een
burgerlijk perspectief geëvolueerd is in iets tegennatuurlijks, abstracts, mensvijandigs
en oncontroleerbaars. Het bewijst met drie van a tot z geënsceneerde wereldoorlogen ook
dat het “opvoeden” van de massa’s door kartels tussen superindustrie,
politiek en massamedia iets is waar we zo snel mogelijk van af moeten. De politisering van
ons ‘normaal’, tegenwoordig gepromoot met nieuwe reclameslogans als
‘veiligheid’, ‘economische noodzaak’ en sinds kort
‘energiebesparing’*, heeft via het collectief bewuste van de massa zo veel
impact op het individuele bewustzijn dat je deze invloed onmogelijk kunt of mag negeren.
Het ‘officiële normaal’ is ondanks de glamour van alle hightech waartussen we
leven nog steeds een primitief, barbaars ‘normaal’, dus een rem op echte
vooruitgang en het kwam enkel tot stand via kwantificering van marketing-, en
propagandaboodschappen, niet via enig volwassen kwaliteitsonderzoek.
Onze blinde gehoorzaamheid aan de resultaten van boodschapkwantificering, legt de
achilleshiel van onze ziel bloot en provoceert direct datgene wat ons als homo sapiens
sapiens van het redeloze beest onderscheidt. In een paradox is de tol die we als hoogst
ontwikkelde van alle diersoorten betalen voor onze mogelijkheid tot bewustzijn van
bewustzijn en de beschikking over een vrije wil, dat ons collectief bewustzijn en het
begrip ‘normaal’ in essentie lege en dus makkelijk politiseerbare variabelen
zijn. Het zijn holle, bolle, lege functies en alles wat je er in propt als
‘vulling’ heeft een grote psychologische macht om ons persoonlijke leven te
manipuleren! En deze rauwe waarheid omvat zowel de grootste zegen van onze Schepper als
proefondervindelijk ook de allervuilste streken van de Duivel. Wie het collectief bewuste
van de grote massa beheerst, beheerst namelijk de operatieve werkelijkheid en daarmee ook
het operatief ‘normaal’.
Het laatste ‘normaal’ van de mens is een evolutionair eindstadium, ‘Kali
Yuga’ of de ‘Duistere Tijd’. De wortels ervan ankeren veel dieper dan de
19de eeuw en gaan zeker tweeduizend jaar terug. Daarbij ankeren de wortels ook niet alleen
in de historie maar ook in een a-historisch, a-causaal vormend proces dat ik involutie
noem. Dit is de voortdurende ‘inwerking’ van kosmische supercycli, die alleen
nog door astrologen wordt bestudeerd en waar nog steeds een schoolwetenschappelijk taboe
op rust. Anrta is eigenlijk het beste te analyseren als een verzameling krachten die de
scheppingsgolf blokkeren, met microkosmische, met deze krachten meeresonerende
replica’s in onze eigen ziel die we ‘engrammen’ noemen. Aldus probeer ik
met dit boek ‘Eden’ weer zichtbaar en voelbaar te maken door Anrta, zolang kaal
te strippen tot er alleen een smetteloze nullijn overblijft waarop een ander niet mens-,
en aardevijandig ‘normaal’ kan ontstaan en waarin zowel de individuele als
collectieve psyche zich ook niet meer aan redeloze destructieprocessen hoeft te
conformeren om voor ‘normaal’ en ‘politiek correct’ door te gaan.
...//
..// citaat
uit Hoofdstuk 2
De deformatie van de ethiek aan de andere kant van goed en kwaad
Binnen het modernisme wordt ethiek op diverse manieren gedeformeerd en opgeheven.
Commercieel recht vervangt ethiek geheel door litigatie, de geestelijke gezondheidszorg
stelt misdadigers bij voorbaat gelijk aan patiënten met een geestesstoornis, regeringen
en industrie maken via pr-strategieën ethiek ondergeschikt aan marketingpolitiek om
oorlogen en burgerrechtenschendingen te legitimeren of schadelijke producten door het
voorzorgsbeginsel te forceren. Het gevoels-, en gewetensaspect van de ethiek is er onder
het modernisme uitgedistilleerd tot er alleen nog opportunistische administratieve
schaduwen van over zijn zonder sturing vanuit het hoger bewustzijn of een etiquette van
zielsaristocratie. De oorzaak ligt hier bij het gegeven dat modernisme geen toekomst heeft
en dus ook geen bestraffende god of een wedergeboorte in een lagere kaste of het risico
van gereïncarneerd worden als een rups, batterijkip of de poedel van Gerard Joling. Het
modernisme heeft alleen maar een stok achter de deur die het consumeren opzweept en geen
stok achter de deur die aanzet tot zelfverbetering. Deze pragmatische motor van het
modernisme maakt iets als ethiek bijzonder oninteressant en irrelevant. En dan schemert
hier onmiddellijk door dat een ander gevolg van deze toekomstvrije tijdgeest het
verdwijnen van verantwoording moet zijn. Dit is zo’n simpel logisch gevolg dat het
gewoon wiskunde wordt. Toekomstbewustzijn, niet economische vooruitgang, is het
hoofdingrediënt van verantwoording of dit nu de zorg voor een kind of die voor onze
biosfeer betreft.
Goed en Kwaad zijn beslist niet relatief in absolute zin en zelfs in een tijd zonder
toekomst zou er nog altijd de veiligheidspal van het ‘respect voor soevereiniteit van
lichaam, geest en privéfeer’ moeten zijn. In elke serieuze grondwet is deze
veiligheidspal op de beschaving en dus op een ‘beschaafd normaal’ opgenomen.
Sinds mobiele telecommunicatienetwerken, de oppermacht van de farmacie, olie en
wapenhandel en de hysterische nasleep van de 9/11 is deze veiligheidspal onklaar gemaakt.
De vermeende “noodzakelijke of natuurlijke” teloorgang van de ethiek is destijds
filosofisch onderbouwd door de ‘Jehseits von Gut und Böse-specialist’ Friedrich
Nietzsche: ‘Ze zeggen dat jullie de vernietigers van de moraliteit zijn, maar jullie
zijn slechts de ontdekkers van jullie zelf” of ‘De weg bestaat niet: dit is mijn
wil, noch goed, noch kwaad, maar mijn eigen.’ Hier dicteerde onze besnorde vriend,
volgens de hem steeds consequente strategie van ‘er bijna zijn en dan afhaken als het
moeilijk wordt’ de legitimatie voor antisociaal wangedrag waar tegenwoordig bijna
iedereen dagelijks tegenaan loopt en dan heb ik het niet alleen over
goudenhanddrukmanagers en andere praktiserende Übermenschen.
De clou van het Goed en Kwaad-dilemma, is nooit of te nimmer gevat in filosofische zin om
de simpele reden dat de oplossing in een paradox NIET IN DE ETHIEK moet worden gezocht,
maar in de stomme verveling! Geen wet is zo machtig als de wet van de verveling voor de
meest nieuwsgierige van alle wezens, de mens. Sterker nog, het is de motor direct achter
onze hele evolutie van fouragerende aap tot kijker naar Discovery Channel met
afstandsbediening om het geluid harder te zetten. Nietzsches recepten, zowel als de
recepten van zijn christelijke moralistisch afzetblok leiden alleen maar tot een duurzame
staat van totale verveling. Nietzsches wil tot macht is samen te vatten met een scène
waarin cartoonfiguur Plankton tegen Spongebob Squarepants zegt: ‘Morgen verover ik de
hele wereld!!’, waarop de vrolijke tekenfilmspons antwoord: ‘Nou, succes er dan
maar mee!’. Of de christelijke cafeïnevrije hemel met door Gert en Hermien verzorgde
muzikale fruitmanden tot aan de Dag des Oordeels de moeite waard is laat ik maar aan jouw
eigen verbeelding over. En wat de ethiek betreft schenden beide geestverduisteringen nu
juist de enige wet die een staat van totale verveling en totale verveling als
achtergrondruis van een hele samenleving en een heel tijdperk kan voorkomen: de wet van
het respect voor elkaars soevereiniteit van lichaam, geest en levenssfeer, want dit is de
enige wet die het unieke aan ieder mens bejubelt in plaats van verkracht. Het is de wet
van rabbi Hillel, die wordt uitgedaagd met: ‘Zeg rabbi, kun jij de hele Torah (wet
van God) uitleggen terwijl je op één been staat? Ik dacht het niet!’ En rabbi
Hillel gaat op één been staan en zegt: ‘Wat jou een afschuw is, doe dat ook je
naaste niet aan!’, en hij zet zijn been weer op de grond als winnaar van een
weddenschap. Jezus zei, zoals ik al aangaf, ook van dat soort dingen. En dus, ecce homo,
veegt iedereen z’n kont ermee af. Dat is niet persé uit puberale opstandigheid of
een soort “pervers genot” om wetten te willen breken zoals bijvoorbeeld Bataille
of De Sade ons wilden wijsmaken. Het is omdat maar niet wil doordringen dat die ene
simpele wet van respect voor elkaars soevereiniteit de deur wagenwijd voor ons open zet
naar de Hof van Eden. De Hof van Eden is uiteraard geen plek volgestouwd met ‘The
Hour of Power-achtige’ zoetgevooisdheid tot in de Lengten der Dagen. In plaats van
deze pseudospirituele replica van wereldse massacultuur kent de echte immanente Hof van
Eden gewoon geen verveling. ‘Verveling’ en ‘kwantiteit tot kwaliteit
maken’ c.q. ‘het massale’ gaan altijd samen. Binnen een dynamische,
creatieve, bruisende omgeving kan geen verveling ontstaan. Een dergelijke omgeving is ten
allen tijde opgehangen aan een hoge vorm van beschaving. Een hoge vorm van beschaving is
ten allen tijde opgehangen aan respect voor soevereiniteitswetten. (Wat gij niet wilt dat
u geschiedt, doe dat ook den ander niet) Dat is het hele eieren eten. Maar raak daar maar
eens van overtuigd als iedereen en elk opvoedend systeem en zelfs elke Byronic hero het
tegendeel beweert...
...//
|
Jul 2011
Aug/Sep 2011